Silverlinde dierenartspraktijk
Silverlinde
integratieve praktijk
voor gezelschapsdieren en landbouwhuisdieren
Dian Wagemakers – natuurgeneeskundig dierenarts
Margriet Cremers – veterinair...
verhalen uit de praktijk
Natuurgeneeskunde
Natuurlijk niet alleen als alternatief
Als Kliko de praktijk binnenkomt, is het alsof er een oude hond binnenstapt terwijl ik net in de gegevens heb gelezen dat deze Welsh Corgi nog maar 4 jaar oud is.
Hij loopt met een bolle rug, met zijn kop laag en straalt pijn en ongemak uit. Lang blijft hij een beetje rondsukkelen in de praktijk maar uiteindelijk gaat hij heel voorzichtig liggen op het kussen bij het hondenraam.
Hij heeft deze klachten nu sinds 2 maanden vertelt het baasje, en 3 weken geleden zijn er foto’s gemaakt: spondylose op verschillende plaatsen en 2 plekken die verdacht worden van een hernia.
Hij heeft in eerste instantie goed gereageerd op de pijnstiller maar na een paar dagen ging hij braken en verdween zijn eetlust. (en terwijl hij tot dan zijn naam alle eer aandeed: alles verdween erin)
Het alternatief is nu of een operatie of pijnstillers in combinatie met allerlei maagbeschermende en misselijkheidonderdrukkende medicijnen en anders hem op de prednison te zetten.
De eigenaar wil vooralsnog niet opereren: de rug van een dergelijk ras is de zwakke plek en alle wervels kunnen dus op den duur mee gaan doen. Waar eindigt het dan?
We gaan aan de slag met het zelfgenezend vermogen van Kliko en de natuur.
Ik zet acupunctuur in en een preparaat met glucosamine’s en chondroïtine.
Met de eerste geef ik ontspanning van de rug, en daardoor vermindering van de pijn. De doorbloeding verbetert en daardoor de genezing. Ik prikkel het lichaam om op te ruimen en te herstellen. Deze behandeling gebeurt in de beginfase wekelijks.
Het combinatiepreparaat ondersteunt onder andere bij slijtage en artrose van gewrichten (en wervels zijn met elkaar verbonden door kleine gewrichtjes).
Na 3 weken en dus 3 behandelingen loopt hij een stuk vrolijker de praktijk binnen, hij is nog wel voorzichtig met spelen en kijkt nog wat angstig achterom als je aan zijn rug komt maar de bolling is verdwenen en zijn rug veel meer ontspannen.
Na 5 behandelingen gaan we de tussentijd vergroten. Zijn rug blijft natuurlijk een kwetsbare plek maar op deze manier van behandelen geeft het lichaam aan nog een flinke reserve te hebben om zelf met wat steun te kunnen herstellen.
Dian Wagemakers
Sinds ik mijn reguliere dierenartskennis heb uitgebreid met natuurgeneeskunde en de daarbij behorende middelen zijn er steeds meer gevallen waarvoor ik toch iets kan betekenen.
Hoe ver onze kennis ook gaat, er blijven altijd kwalen, aandoeningen of afwijkingen die niet met de standaard reguliere middelen te behandelen blijken.
Zo ook het geval van Tieske, de 2-jarige Devon Rex kater; eigenlijk geboren onder een prachtige stamboomnaam maar je woont in Brabant of niet.
Tieske is gecastreerd toen hij ongeveer 7 maanden oud was en daarna nog eens extra onder narcose geweest om persisterende hoektanden te verwijderen. Hij was nooit erg heldhaftig maar sinds die tijd, meldt de eigenaresse, is hij erg angstig geworden voor van alles en nog wat, schrikt van alle geluiden en vertoont veelvuldig vluchtgedrag.
Daarbij tobt hij sinds vorige zomer met zijn vacht. Of eigenlijk zonder zijn vacht. In de loop van een paar maanden is hij helemaal kaal geworden; er staat geen haartje meer op zijn oorspronkelijk fluweelzachte lijfje.
Hij heeft geen jeuk, geen korstjes, roodheid, pukkeltjes, puistjes, schilfers of andere dermatologische uitingen. Er is ‘alleen’ geen haar. Hij is levendig en alle lichaamsfuncties zijn in orde.
Na een uitgebreide anamnese kom ik tot de slotsom dat zijn mentale weerstand onvoldoende is en dat hij door samenloop van omstandigheden uit balans is gebracht.
Zijn huid, de zwakke plek van Tieske en de barrière tussen die prikkelende buitenwereld en zijn gevoelige ‘binnenwereld’ geeft deze disbalans weer.
Ik geef hem ondersteunende Bachbloesemdruppels mee.
3 Weken later heb ik contact met de eigenaren: trots vertellen me ze dat zijn haar terug aan het komen is, dat hij minder bang is en zelfs niet meer wegschiet als ze met de kliko door het huis rijden.
Ik ben even stil na dit verhaal; ten eerste natuurlijk omdat Tieske’s haar écht terug komt maar ook omdat ik me bedenk dat een eigenaar wel veel doet om dingen uit te proberen. Bij even doorvragen blijkt gelukkig dat ze dit niet deden om Ties’ geluidsgevoeligheid te testen. Er is geen achterom bij hun woning dus moet de afvalbak door het huis heen naar voren gereden worden.
Afsluitend vraag ik nog na waar het haar nu het eerste terugkomt.
‘Op zijn borst, natuurlijk’, meldt de eigenaar vol trots,’hij is toch een kater!’
Dian Wagemakers
