onze producten

Silverlinde is enthousiast over de werkzaamheid van de essentiële oliën bij problemen van fysieke...
informatie bijeenkomst
Op donderdag 14 februari a.s. om 15.00 uur zet Silverlinde haar deuren open en informeert belangstellenden over de verschillende...
yoga voor mens en hond
M.i.v. 2 februari a.s. gaan we weer van start, dit zal een maandelijkse activiteit worden. Meer informatie vind je hier ...

Lucky


Zijn dromen bedrog of  belichamen zij een (deel) waarheid.
Is er leven na de dood  of is dat (deels) een droom.
En als het deels een droom is…. Zou het dan toch deels ook waarheid zijn…!

We weten het niet.
Wat we wel weten is het feit dat onze dieren nog heel lang “bij” ons blijven.
Wellicht alleen in onze  dromen of in onze gedachten, in ons gevoel… maar misschien ook als ziel.

Onze menselijke behoefte om te willen “weten” wat   wel of niet waar is… wordt zo heerlijk laconiek bekeken door onze dieren. Zo pragmatisch, en toch zo diep en zo invoelend.
Dieren zijn zo vanzelfsprekend  empathisch…zij hebben geen last van onze vragen.
Zij zijn, zij voelen, zij delen, zij rouwen en … zij gaan weer verder tot de orde van de dag.

Mooi en prachtig was het voor ons mensen, om dit van dichtbij nog eens uitvergroot mee te mogen maken rondom het sterven van Lucky. We schreven er al kort over op onze site.
Deze beleving is zo indrukwekkend  geweest voor iedereen  die erbij betrokken was dat we denken  dat er meer over gezegd mag worden.

Lucky, zij kwam op Silverlinde wonen omdat haar eigenaar wist dat zij zelf niet heel lang meer te leven had.  Lucky en zij hadden een innige band en eigenaar wilde Lucky graag de warmte en geborgenheid van de Silverlinde kudde geven.
Heel veel jaren is Lucky op Silverlinde geweest… zij vond daar al snel in verzorgster Laura, een heel trouwe  diep zorgende vriendschap.…

Lucky was de stabiele factor… de leid merrie… Niet innig met veel kudde genoten, wel innig met de groep… Een rots in de branding.
Afgelopen winter bleek Lucky steeds meer fysieke moeite te krijgen met het koude weer en de afstanden van en naar weide/stal.
Alle goede zorgen ten spijt, lag zij met regelmaat, min of meer gevallen, in een box en kon niet meer overeind. Met heel veel inspanning, spanbanden, sjorren en trekken… kwam zij dan toch, met gebruik van alle gezamenlijke power… weer op de been… PPffff… en.. kon nog weer even verder.

En ze ging ook verder… rustig, met haar leven… met haar plek in de kudde, met haar genietende tevredenheid.
Tot deze zomer…  Ineens nam het aantal keren dat ze lag en niet overeind kwam  in hoog tempo toe.. De moeite die het alle helpers steeds kostte om haar weer overeind te krijgen nam evenredig toe . Lucky en de kudde  leken weinig hinder te ondervinden…
JA het was zwaar en pijnlijk voor Lucky ,maar ach… het was een klus die moest worden geklaard….
Lucky zelf dacht er zo over… haar kudde genoten eveneens. Zij stonden steeds , alle hoofden gestrekt.. naar Lucky en de sjorrende mensen te kijken… we hoorden ze niet in hun aanmoedigingen, we voelden ze wel. Bijna tastbaar was de kracht die de kuddegenoten over Lucky uitwasemden.

Steeds bleven ze wachten, steunen, aanmoedigen… en als Lucky weer op de been was… ging de hele groep in een gezapig tempo  op weg naar de wei…Lucky met regelmaat voorop…latere keren wat meer in het midden.

Tot die ochtend in de zomermaand…..
Lucky lag, onhandig, op een rare plek, buiten de stal….maar tot onze verbazing was er geen kudde, zelfs geen kuddelid, aanwezig….
Was ze gestorven tijdens de nacht.. had iedereen al afscheid genomen?



Nee Lucky bleek niet te zijn gestorven… wel bleek zijzelf te hebben besloten dat het genoeg was.
Er was weinig tot geen twijfel… Lucky vond het mooi genoeg geweest.
Het besluit werd genomen, de dierenarts gebeld.
En toen… toen kwam de kudde terug van de wei… nam afscheid… het was goed…
Lucky sliep vredig in…. Haar leven was heel mooi en heel rijk geweest.
De kudde ging naar de wei… af en toe kwam er een eenling terug… in stilte nog even echt afscheid nemen… in stilte.. met het hoofd… dicht bij de overleden Lucky…  leek  het soms of ze iets in haar oor gefluisterd kreeg… zo mooi, zo stil, zo sereen… zo een…

De kudde had vrede… Lucky ging in vrede… en nog met regelmaat loopt Laura over de wei en “babbelt” wat met Lucky … in vrede!
Nog met regelmaat zien we een van de kuddeleden met luisterend hoofd en een soort van tevreden uitdrukking op het hoofd… Was Lucky even op bezoek…?
Wie het weet mag het zeggen…
Maar droom of werkelijk… de beleving telt!
Dank Lucky voor je mooie zijn!